Een kind kan genieten van een vakantie én tegelijkertijd de andere ouder missen. Die gevoelens hoeven elkaar niet uit te sluiten.

Je hebt er misschien al weken naar uitgekeken.

Een vakantie samen. Even weg uit de dagelijkse drukte. Tijd om herinneringen te maken, te ontspannen en samen plezier te hebben.

En dan gebeurt het ineens.
Je kind kijkt je aan en zegt:

“Ik wil naar mama.”

Of:

“Ik mis papa.”

Misschien voel je op dat moment een steek in je hart.
Want je doet zo je best. Je wilt dat je kind zich fijn voelt. Dat deze vakantie een mooie herinnering wordt.
En misschien schiet er direct een gedachte door je hoofd.

“Doe ik het dan niet goed genoeg?”

Als dit herkenbaar voor je is, wil ik je eerst iets zeggen.
Je bent niet de enige ouder die dit meemaakt.
En nee… deze woorden betekenen niet automatisch dat jouw kind liever bij de andere ouder is.

“Een kind dat de andere ouder mist, wijst jou niet af.”

Even stilstaan…

Misschien herken je dit.
Je hoort je kind zeggen:

“Ik wil naar mama.”

En nog voordat je kunt reageren, voel je onzekerheid.
Misschien zelfs verdriet.
Dat is heel begrijpelijk.
Juist omdat je zoveel van je kind houdt.
Maar wat als deze woorden eigenlijk iets heel anders betekenen dan jij op dat moment denkt?

Een kind kan genieten én iemand missen

Kinderen zijn vaak veel beter in het voelen van meerdere emoties tegelijk dan wij volwassenen denken.
Een kind kan een geweldige dag hebben gehad.

Lachen.

Spelen.

IJsjes eten.

En aan het einde van de dag ineens zeggen:

“Ik mis papa.”

Of:

“Ik wil naar mama.”

Voor volwassenen voelt dat soms tegenstrijdig.
Voor kinderen niet.
Kinderen kunnen genieten én iemand missen.
Die gevoelens mogen naast elkaar bestaan.

 

Wanneer missen zwaarder wordt

Een ouder missen is op zichzelf heel normaal.
Het laat zien dat deze ouder belangrijk is voor je kind.

Maar na een scheiding kan dat gemis ingewikkelder voelen.
Niet omdat een kind niet van de ouder houdt waar het op dat moment is.

Maar omdat kinderen diep loyaal zijn aan beide ouders.
Sommige kinderen denken bijvoorbeeld:

“Mag ik het hier wel leuk hebben?”

“Wordt mama verdrietig als ik zeg dat ik het fijn heb bij papa?”

“Mag ik papa missen als ik bij mama ben?”

“Doe ik iemand pijn als ik vertel dat ik de andere ouder mis?”

Dan draagt een kind niet alleen zijn eigen gevoelens.
Het probeert ook rekening te houden met de gevoelens van zijn ouders.
En dat is een grote verantwoordelijkheid voor kleine schouders.

Wat vertelt je kind eigenlijk?

Wanneer een kind zegt:

“Ik mis papa.”

of

“Ik wil naar mama.”

probeert het meestal niet te zeggen:

“Ik wil niet bij jou zijn.”

Vaak zegt een kind eigenlijk:

“Iemand die belangrijk voor mij is, is er nu niet.”

Dat is een wezenlijk verschil.

“Een kind hoeft niet te kiezen tussen ouders om trouw te blijven aan zichzelf.”

Verbonden blijven met jezelf

In mijn praktijk zie ik regelmatig kinderen die na een scheiding langzaam een stukje van zichzelf kwijtraken.
Niet omdat ze dat willen.

Maar omdat ze proberen iedereen tevreden te houden.
Ze voelen haarfijn aan hoe het met papa gaat.

Ze zien het verdriet van mama.
Ze willen niemand teleurstellen.
En ongemerkt gaan ze steeds minder voelen:

“Wat voel ík eigenlijk?”

“Wat heb ík nodig?”

Dat is precies waarom ik geloof dat kinderen betrouwbare volwassenen nodig hebben.
Volwassenen die zeggen:

“Je hoeft niet voor mij te zorgen.”

“Je hoeft niet te kiezen.”

“Je mag gewoon kind zijn.”

Want een kind dat verbonden blijft met zichzelf, hoeft zichzelf niet kwijt te raken in de situatie van zijn ouders.

Achter gedrag zit vaak een verhaal

Kinderen vertellen hun verhaal niet altijd met woorden.
Vaak vertellen ze het met gedrag.
Misschien herken je één van deze signalen.

• Je kind is boos.
• Je kind trekt zich terug.
• Je kind piekert veel.
• Je kind slaapt slecht.
• Je kind heeft buikpijn.
• Je kind zit niet lekker in zijn vel.
• Je kind mist zijn vader.
• Je kind mist zijn moeder.

Als ouder kijk je vaak eerst naar het gedrag.
Dat is heel logisch.
Maar misschien helpt het om jezelf eens af te vragen:

“Wat probeert mijn kind mij eigenlijk te vertellen?”

“Gedrag is vaak de taal van een gevoel waarvoor een kind nog geen woorden heeft.”

“Misschien heeft ze wel heimwee…”

Ik denk nog vaak terug aan een meisje van ongeveer acht of negen jaar.
Ze was op vakantie met haar moeder, zus, bonusvader en halfbroertje.
Tijdens een wandeling wilde ze ineens niet meer verder.

Ze huilde.

Had veel weerstand.

De sfeer veranderde.

Iedereen probeerde haar weer mee te krijgen.
Tot haar bonusvader zei:

“Misschien heeft ze wel heimwee.”

Niet alleen naar huis.
Maar misschien naar haar vader.

Naar haar vertrouwde ritme.
Naar haar andere thuis.

Die ene opmerking veranderde alles.
Niet:

“Hoe lossen we dit op?”

Maar:

“Wat probeert zij ons te vertellen?”

Dat is voor mij het verschil tussen kijken naar gedrag en kijken naar het kind.

Misschien herken je dit ook…

Hoe vaak proberen we gedrag eigenlijk direct op te lossen?
Terwijl een kind soms eerst vooral behoefte heeft aan iemand die het gevoel ziet.
Niet oplost.
Maar ziet.

Wat helpt als je kind de andere ouder mist?

Je hoeft het verdriet niet weg te maken.
Je hoeft ook niet direct met een oplossing te komen.
Soms helpt juist een eenvoudige reactie.

✔️ “Ik snap dat je mama mist.”

✔️ “Papa is belangrijk voor jou.”

✔️ “Je mag hem missen.”

✔️ “Je mag verdrietig zijn én hier een fijne vakantie hebben.”

Met deze woorden geef je je kind iets heel waardevols.
Namelijk toestemming.
Toestemming om alles te voelen wat er is.

Een klein idee dat veel kan betekenen

Een vader uit mijn praktijk maakte zich zorgen over de zomervakantie.
Zijn jongste dochter miste haar moeder regelmatig wanneer zij bij hem was.
Samen kwamen we op een eenvoudig idee.
Een klein vakantiedagboekje.

Daarin kon zijn dochter foto’s plakken.

Tekenen.

Schrijven.

Misschien een mooie schelp bewaren.
Of iets opschrijven wat ze later aan haar moeder wilde vertellen.
Niet om het gemis weg te nemen.
Maar om ruimte te geven aan beide werelden.

 

Neem dit mee

Je hoeft het verdriet van je kind niet op te lossen.
Je hoeft er ook niet bang voor te zijn.
Juist wanneer gevoelens er mogen zijn, hoeft een kind zichzelf niet kwijt te raken.
Misschien is dat wel de belangrijkste boodschap.

Niet:

“Hoe zorg ik dat mijn kind stopt met missen?”

Maar:

“Hoe help ik mijn kind zich veilig te voelen met alles wat het voelt?”

Hulp voor kinderen en gezinnen na een scheiding

Een scheiding verandert veel.
Soms zie je dat terug in het gedrag van een kind.
Soms juist niet.
Misschien maak jij je zorgen omdat je kind:

• zich terugtrekt;
• boos reageert;
• veel piekert;
• verdrietig is;
• zijn vader of moeder mist;
• niet lekker in zijn vel zit.

Je hoeft dat niet alleen uit te zoeken.
Als kinder- en gezinscoach kijk ik niet alleen naar het gedrag van een kind.
Ik kijk naar het verhaal daarachter.
Naar de verbinding tussen kind, ouders en gezin.
En vooral naar de vraag:

“Wat heeft dit kind nodig om zichzelf niet kwijt te raken in de veranderingen die het meemaakt?”

Want ik geloof dat kinderen betrouwbare volwassenen nodig hebben om verbonden te kunnen blijven met zichzelf.
Vanuit die basis ontstaat ruimte voor verbinding met anderen.

Herken je jouw kind hierin?

Misschien herken je iets uit dit verhaal.
Misschien maak je je zorgen over je kind na de scheiding.
Of merk je dat je kind steeds vaker zegt dat het de andere ouder mist.
Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Samen kijken we naar wat jouw kind nodig heeft om weer rust, vertrouwen en verbinding te ervaren.

Plan je ontdeksessie

Lees ook

• Als ouders blijven strijden, lijden kinderen (in stilte)
• Vertrouwen en respect: de sleutel tot rust en harmonie na scheiding
• Hoe vertel je je kind dat jullie gaan scheiden? Tips voor een veilig gesprek
• Een goede hechting: samen vertrouwen opbouwen
• Een stappenplan voor meer rust en harmonie binnen je gezin tijdens en na scheiding

 

“Een kompas voorkomt geen storm. Maar het helpt je koers te houden wanneer de weg niet meer vanzelfsprekend is.”